Do czego służy ścieg za igłą w hafcie?
Do konturów, napisów, twarzy i drobnych szczegółów, wszędzie tam, gdzie potrzebna jest wyraźna ciągła linia. Używa się go też do obrysowania kształtów przed ich wypełnieniem.
Poradnik ściegu · ścieg liniowy
Twoje kontury wyglądają na poszarpane na łukach, ściegi wychodzą różnej długości, a małe przerwy psują to, co powinno być czystą linią.
Ścieg za igłą to najprostsza ciągła linia w hafcie. Równe długości, wspólne otwory i krótsze ściegi na łukach sprawiają, że wygląda wyraźnie. Oto jak to zrobić krok po kroku.

Ścieg za igłą tworzy ciągłą linię z krótkich, równych ściegów, z których każdy wraca do końca poprzedniego. To pierwszy ścieg liniowy, którego uczy się większość osób, i ten, którego używają potem cały czas: kontury, napisy, twarze, wąsy, łodyżki, szczegóły na wypełnieniach.
Rysuje wyraźną, lekko przerywaną linię, dlatego idealnie nadaje się do tekstu i drobnych szczegółów. Do gładszej linii jak sznureczek na łukach często lepszy jest ścieg łodyżkowy; do linii pod wypełnieniem ścieg dzielony.
Wyprowadź igłę o jedną długość ściegu od początku linii, a nie na samym początku.
Cofnij igłę do początku linii i wkłuj ją. To Twój pierwszy ścieg.
Wyprowadź igłę o jedną długość ściegu za końcem pierwszego ściegu.
Cofnij igłę i wkłuj ją w ten sam otwór, w którym skończył się ostatni ścieg, żeby oba go dzieliły, a linia nie miała przerw.
Na prostych odcinkach wszystkie ściegi rób tej samej długości; częsty wybór to ok. 3–4 mm. Na łukach i w napisach skróć je do 2–3 mm.
Przewlecz nić pod kilkoma ściegami na lewej stronie i ją odetnij. Unikaj supełków, które mogą być widoczne jako zgrubienia.

Użyj 1 nitki do bardzo drobnych szczegółów i małych napisów, 2 nitek do większości konturów (tak robią nasze wzory) i 3 lub więcej do wyrazistych linii, które mają być widoczne z drugiego końca pokoju. Grubsze linie lepiej też ukrywają drobne nierówności.
Dopasuj grubość do zadania: ciężki kontur wokół delikatnego wypełnienia może je przytłoczyć. Poradnik ile nitek muliny użyć omawia to ścieg po ściegu.
Przed rozpoczęciem zaznacz małe kropki wzdłuż linii albo licz nitki na tkaninie o równomiernym splocie. Powtarzalność jest ważniejsza niż dokładna długość.
Igła nie wchodzi w otwór użyty przez poprzedni ścieg. Za każdym razem trafiaj dokładnie w ten otwór.
Ściegi są za długie, żeby podążać za zakrętem. Skracaj je na łukach; ciasne łuki mogą wymagać ściegów 2 mm lub krótszych.
Długie przeskoki między liniami prześwitują przez jasną tkaninę. Zakończ nić i zacznij od nowa, zamiast przeprowadzać ją na więcej niż krótki odcinek.
Zmień liczbę nitek, a nie ścieg: jedna nitka do delikatnych szczegółów, dwie lub trzy do mocniejszej linii.
Wyhaftuj ścieg za igłą, a potem owiń drugą nicią każdy ścieg, nie przebijając tkaniny. Linia zamienia się w gładki, wypukły sznureczek, świetny na łukach i w napisach.
Przeplataj drugą nić falami pod ściegami, często w kontrastowym kolorze, żeby uzyskać ozdobną bordiurę.
| Ścieg | Wygląd | Najlepszy do |
|---|---|---|
| Za igłą | Wyraźna, równa, lekko przerywana linia | Kontury, napisy, drobne szczegóły |
| Dzielony | Gładka linia przypominająca łańcuszek | Brzegi pod ściegiem atłaskowym lub długim i krótkim, małe wypełnienia |
| Łodyżkowy | Skręcona linia jak sznureczek, która łatwo się wygina | Łodyżki, pnącza, płynne łuki |
Gdy zamieniasz zdjęcie we wzór do haftu ręcznego, generator przypisuje cienkim liniom i łodyżkom ścieg łodyżkowy. W edytorze możesz zmienić dowolną linię na ścieg za igłą, dodać kontury do kształtów albo narysować własne linie ściegiem za igłą do szczegółów, takich jak wąsy, napisy czy podpis.
Ściegi liniowe pojawiają się pod koniec kolejności haftowania, a kontury na samym końcu, więc leżą wyraźnie na każdym wypełnieniu. PDF zawiera ten ponumerowany rysunek zawsze, gdy użyty jest ścieg za igłą. Wypróbuj go na własnym obrazku: zrób wzór do haftu ręcznego.
Ścieg za igłą dobrze łączy się z wypełnieniami ściegiem atłaskowym i ściegiem długim i krótkim oraz z supełkami francuskimi w roli kropek. Możesz też zobaczyć wszystkie ściegi hafciarskie.
Do konturów, napisów, twarzy i drobnych szczegółów, wszędzie tam, gdzie potrzebna jest wyraźna ciągła linia. Używa się go też do obrysowania kształtów przed ich wypełnieniem.
Na prostych liniach zwykle ok. 3–4 mm, a na łukach i w małych napisach krótsze, 2–3 mm lub mniej. Równość ściegów jest ważniejsza niż dokładna długość.
Używaj krótszych ściegów na łuku albo przejdź na ścieg łodyżkowy lub ścieg za igłą owijany, które wygładzają zakręt.
Jedna nitka do drobnych szczegółów, dwie do większości konturów, trzy lub więcej do wyrazistych linii. Zobacz, ile nitek muliny użyć.
Ścieg za igłą układa ściegi jeden za drugim we wspólnych otworach, tworząc wyraźną linię; w ściegu łodyżkowym każdy ścieg zachodzi na poprzedni, tworząc skręconą linię jak sznureczek, która lepiej podąża za łukami.
To ścieg za igłą, na który nawija się drugą nić, owijając każdy ścieg bez przebijania tkaniny. Zamienia przerywaną linię w gładki sznureczek.
Tak, to najczęściej używany ścieg do napisów. Do małego tekstu używaj krótkich ściegów i jednej lub dwóch nitek, a dla gładszego wykończenia rozważ owijanie.
Tworzenie i edycja wzoru są darmowe z kontem StitchThis. Zapisanie go lub pobranie PDF zużywa kredyt na wzór ($5.99 za wzór albo 5 za $20). Haft jest w cenie planu Maker ($5.99/mies.) i Craft Unlimited, z nielimitowanymi wzorami.